നിണമണിഞ്ഞ റോസാപൂക്കള്‍

20,700 അടി ഉയരത്തില്‍ പൂജ്യത്തിനു താഴെ 70 ഡിഗ്രി വരെ പോകുന്ന അതിശൈത്യത്തില്‍ അവര്‍ സര്‍വ്വായുധ സജ്ജരായി നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിര്‍ത്തിരേഖക്കപ്പുറത്ത് അതെ ഉയരത്തില്‍, അതെ തണുപ്പില്‍, അത്ര തന്നെ തയ്യാറെടുപ്പില്‍ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അയല്‍ രാജ്യത്തിന്‍റെ സൈന്യവുമുണ്ട്, മുഖാമുഖം. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ യുദ്ധമേഖലയായ കശ്മീരിലെ സിയാച്ചിന്‍ ഹിമശൈലശൃംഗത്തിലാണ് രംഗവേദി. മരവിക്കുന്ന തണുപ്പില്‍ പരസ്പരം കൊല്ലാന്‍ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നവര്‍. രാവും പകലും, മാസത്തോടു മാസം, വര്‍ഷത്തോട് വര്‍ഷവും.

രക്തം കട്ട പിടിച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം മനുഷ്യന്‍ അസ്ഥികണക്കെ മരവിച്ചു മൃതമാവുന്ന അതിശൈത്യത്തെ "അതിജീവിക്കാനായി" അഞ്ച് അടുക്കുകള്‍ ഉള്ള, കനം കൂടിയ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചു ഓക്സിജന്‍ മാസ്കില്‍ നിന്നു സദാ ശ്വസിച്ചു ജീവനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പ്രത്യേകചുറ്റുപാടുകളിലാണ് അവരുടെ ജീവിതം. അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ അടയുന്നില്ല, തോക്കിന്‍റെ കാഞ്ചിയില്‍ നിന്നു അവരുടെ വിരലുകള്‍ വിരമിക്കുന്നില്ല ഒരിയ്ക്കലും. ലോകത്തെ ഏറ്റവും അപകടം നിറഞ്ഞ യുദ്ധമേഖലയായ സിയാചിനില്‍ അസഹ്യമായ കാലാവസ്ഥ താങ്ങാനാവാതെ രണ്ടു ദിവസത്തില്‍ ഒരു സൈനികനെങ്കിലും മരിച്ചു വീഴുന്നു. 1984 നും 2004 നും ഇടയില്‍ മാത്രം ഇന്ത്യയുടെ 4000 സൈനികരാണ് ഇവിടെ ഇങ്ങിനെ മൃതിയടഞ്ഞത് എന്നാണു അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകള്‍. സിയാചിന്‍ എന്ന വാക്കിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം കാട്ടുറോസാപ്പൂക്കള്‍ വിരിയുന്നിടം എന്നത്രെ. വിധിവൈപരീത്യമെന്നു പറയാം യുവസൈനികരുടെ മൃതപുഷ്പങ്ങള്‍ വിരിയുന്നിടമായി ഇരുരാജ്യത്തെയും ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ഈ സ്ഥലത്തെ പരിവര്‍ത്തിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു .

ലോകത്തെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിലുള്ള ഹെലിപ്പാഡ് നില കൊള്ളുന്നതും ഇവിടെ തന്നെ. 21000 അടി ഉയരത്തില്‍. പ്രത്യേക നിര്‍മിത ഹെലികോപ്റ്റര്‍ ഈ കാലാവസ്ഥയില്‍ അവിടെയിറക്കിയാലെ സൈനികര്‍ക്ക് ഭക്ഷണവും അവശ്യ വസ്തുക്കളും എത്തിക്കാന്‍ പറ്റൂ. ജെല്‍ ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് മരവിച്ചു കല്ലായിപ്പോവുന്ന ഈ തണുപ്പില്‍, ഒരാള്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ ആ സംസാരം അവ്യക്തമായി പുറത്തു വരുന്ന, കോച്ചുന്ന കാലാവസ്ഥയുള്ള ഈ പ്രദേശത്ത് പട്ടാളക്കാരെ വിന്യസിപ്പിച്ചു നില നിര്‍ത്തുന്നതിനു ഇന്ത്യക്ക് ഒരു ദിവസം ചിലവാകുന്നത് 50 മില്യന്‍ രൂപ. ഒരു വര്‍ഷം എത്ര ബില്യന്‍ ആയിരിക്കുമെന്നു ഊഹിച്ചു നോക്കുക. ഒരു രൂപ വില വരുന്ന ഒരു റൊട്ടി സിയാച്ചിന് മുകളില്‍ സൈനികരുടെ അടുത്ത് എത്തിക്കുമ്പോഴെക്ക് അതിനു പതിനായിരം രൂപയുടെ ചിലവ് വരും എന്ന് പറയുന്നത് അവിശ്വസനീയമായി തോന്നാം. പക്ഷെ സത്യമാണ്.

77 ശതമാനം ജനങ്ങള്‍ 20 രൂപയില്‍ താഴെ വരുമാനക്കാരായുള്ള ഇന്ത്യ. (Former Rajya Sabha MP Arjun Kumar Sengupta report), (wikipedia) ബോളിവുഡിന്‍റെയും IPL ക്രിക്കറ്റിന്‍റെയും വര്‍ണരാജിയില്‍ പൂത്തുല്ലസിക്കുന്ന നാമമാത്ര ക്രീമിലേയര്‍ ഇന്ത്യയല്ല. ആഫ്രിക്കയിലെ ആകെ ദാരിദ്ര്യ രേഖയ്ക്ക് താഴെയുള്ളവരുടെ ആകെ കണക്കെടുത്താലും പട്ടിണിരേഖയ്ക്ക് താഴെനില്‍ക്കുന്നവരുടെ കാര്യത്തില്‍ പിന്നെയും മുന്നില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്ന നാട്.

പാക്കിസ്ഥാന്റെ കഥ പതിന്‍മടങ്ങ്‌ പരിതാപകരമെന്നു പറയേണ്ടതില്ല. തുടര്‍ച്ചയായി സ്വേച്ഛാധിപതികളും പട്ടാള മേധാവികളും ഭരിച്ചു മുടിച്ച ആ നാടും ഇത്രയും തുക ചിലവിട്ടു തന്നെയാണ് സൈനികരെ ആകാശ സീമയോളമെത്തുന്ന ഈ ഉയരത്തില്‍ വിന്യസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ദരിദ്രനാരായണ കോടികളുടെ ഉന്നമനത്തിനുതകേണ്ട സമ്പത്ത് ഹിമാലയ സാനുക്കളില്‍‍ ആയിരക്കണക്കിന് സൈനികരെ തോക്കും ബോംബും പിടിച്ചു മുഖാമുഖം നോക്കി കൊല്ലത്തോട് കൊല്ലം മസില്‍ പിടിച്ചിരിക്കാനും freez ചെയ്തു കൊലയ്ക്കു കൊടുക്കാനും ചിലവാക്കുന്ന ഇന്ത്യ പാക്ക് ഭരണ കൂടങ്ങള്‍ ആരുടെ താത്പര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ് നില കൊള്ളുന്നത്‌ എന്ന് വിവേകമതികളായ പൌരന്‍മാര്‍ എല്ലാ കാലത്തും സന്ദേഹം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. അരിയില്ലെങ്കിലും അണുബോംബ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ മത്സരിച്ചു വിജയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മാതൃകാ അയല്‍ക്കാര്‍.

സിയാച്ചിന്‍ പ്രദേശം തന്ത്രപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരിടമല്ലെന്ന് ഈ കാര്യങ്ങളില്‍ അറിവുള്ള ആളുകള്‍ തന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സിയാചിന്‍റെ ഉയരങ്ങളിലുള്ള ഈ സൈനിക വിന്യാസം പ്രകൃതിക്ക് മേലുള്ള കടന്നു കയറ്റം കൂടിയാണ്. മനുഷ്യ വാസയോഗ്യമല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത് കഴിഞ്ഞു കൂടാന്‍‍ പല കൃത്രിമ മുറകളും രീതികളും അവലംബിക്കാതെ തരമില്ല. ഇതിന്‍റെ ഫലമായി ടണ്‍ കണക്കിന് വിഷരാസ മിശ്രിതങ്ങള്‍ ഈ മലനിരകളുടെ ഉപരിതലങ്ങളില്‍ ദിനേന ഒഴുക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത് മൂലം അവിടെ നിന്നു ഉത്ഭവിക്കുന്ന നദികളുടെ ഒഴുക്ക് തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഈ രാസമാലിന്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെയാവുന്നു. മനുഷ്യരുടെ മലിനകരങ്ങള്‍ കന്യാപര്‍വതശിഖരങ്ങള്‍ വരെ നീളുകയും അതേറ്റു വാങ്ങാന്‍ നദികള്‍ പോലും വിധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് മരുഭൂമികള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്.

1984 വരെ സിയാച്ചിന്‍ പ്രദേശത്ത് ഇരു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും സൈനിക സാന്നിദ്ധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരു കൂട്ടരും അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. ഈ കാലത്താണ് ഓപറേഷന്‍ മേഘദൂത് എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട ഒരു നീക്കത്തിലൂടെ സിയാച്ചിന്‍ പര്‍വ്വതത്തിന്‍റെ സിംഹഭാഗവും ഇന്ത്യ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയത്. ഇതോടെ കിട്ടുന്ന ഭാഗത്ത് പാകിസ്ഥാനും കയറി നിലയുറപ്പിച്ചു. വെടിവെപ്പില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതിന്‍റെ എത്രയോ ആയിരം മടങ്ങ്‌ സൈനികര്‍ ഇവിടെ ഇരുഭാഗത്തും മനുഷ്യവാസയോഗ്യമല്ലാത്ത കാലവസ്ഥ താങ്ങാനാവാതെ മരിച്ചു വീഴുന്നു എന്നത് തന്നെ ഈ ഹിമാലയന്‍ മണ്ടത്തരത്തിലടങ്ങിയ യുക്തിരാഹിത്യത്തിനു അടിവരയിടു ന്നു.

1980 നു ശേഷം സിയാചിന്‍ വിഷയത്തില്‍ ഇന്ത്യ-പാക് ചര്‍ച്ച പല തവണ നടന്നിട്ടുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയും ഭരിക്കുന്നവരുടെയും ജനങ്ങളെ വിഡ്ഢികളാക്കാനുള്ള അവസരവാദ അധരവ്യയത്തിനപ്പുറം അതൊന്നും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. ഈ ഏപ്രില്‍ 22 ന് ഇരുരാജ്യങ്ങളുടെയും പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറിമാര്‍ ഇസ്‌ലാമാബാദില്‍ ഇക്കാര്യം ഗൗരവമായി വീണ്ടും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ വൃത്തങ്ങളെ ഉദ്ധരിച്ച് വാര്‍ത്തകള്‍ വരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ എണ്ണമറ്റ നിഷ്ഫല ചര്‍ച്ചകള്‍പ്പുറം ഇത്തവണ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം ഉണ്ടാവുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാമോ? പ്രതീക്ഷകളാണ് എല്ലാ നൈരാശ്യങ്ങളുടെയും മരണ വാഞ്ഛകള്‍ക്കപ്പുറവും നാളെയിലേക്കുണരാന്‍ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഏക ഘടകം. ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുന്നോട്ടു പോക്കിനുള്ള പ്രത്യാശയും ഇതുതന്നെയാവാതെ തരമില്ല.